Για όλα Φταίνε οι Γκόμενες, οι πρώην και οι επόμενες. 2η έκδοση

 

Δεύτερη έκδοση. Και σίγουρα όχι η τελευταία. Λένε πως κανείς δεν καταλαβαίνει τις γυναίκες. Έβαλα στοίχημα με τον εαυτό μου ότι αυτό είναι ψέμα. Η Γυναίκα δεν είναι αόριστη εξίσωση. Είναι ξεκάθαρη, αρκεί να ξέρεις να διαβάζεις. Κι αν δεν μπορούμε, ας μην κατηγορούμε το βιβλίο. Ας κοιτάξουμε κατάματα το γεγονός ότι ίσως, τελικά, το πρόβλημα ξεκινάει και τελειώνει στον άνδρα.  

***

Όταν το 1983 ο Δήμος Μούτσης τραγουδούσε με εκείνη τη χαρακτηριστική κυνική βραχνάδα πως «Φταίνε οι γκόμενες, οι πρώην και οι επόμενες», δεν κατηγορούσε κανέναν (καμία). Στην πραγματικότητα, σάρκαζε με πικρό χαμόγελο τον πανάρχαιο ανδρικό φόβο. Σχολίαζε εκείνη την παλιά, βολική συνήθεια να αναζητούμε τον φταίχτη έξω από το δέρμα μας, κάθε φορά που οι τριγμοί της ζωής απειλούν να μας λυγίσουν. Ήταν και παραμένει η τέλεια απόδραση. Να μεταθέτεις δηλαδή το βάρος στη γυναίκα που στέκεται δίπλα σου, για να μην αναγκαστείς να κοιτάξεις την άβυσσο του δικού σου κενού.  Πόσο λάθος κάνουμε… Πόσο άδικα φορτώνουμε στους ώμους της τη δική μας αδυναμία να σταθούμε όρθιοι.

Πέρα από τη Σιωπή. Η Αλήθεια πίσω από την «Γκρίνια»

Ζούμε σε καιρούς που μας έμαθαν να είμαστε εύθραυστοι, να νιώθουμε θύματα των καταστάσεων. «Εκείνη φταίει που φωνάζει», λέμε στους φίλους μας. «Εκείνη δεν με καταλαβαίνει». Είναι το ναρκωτικό που κοιμίζει τη συνείδησή μας. Αλλά η αλήθεια είναι άλλη και απαιτεί γενναιότητα για να την αντικρίσεις.

Όταν μια γυναίκα υψώνει τη φωνή της, όταν το παράπονο ξεχειλίζει, ο αμύητος άνδρας βλέπει επίθεση. Ο συνειδητός άνδρας, όμως, βλέπει αγωνία. Μια γυναίκα δεν θυμώνει με το πρόσωπό μας. Θυμώνει με την απουσία μας.

Όχι τη σωματική, μπορεί να είμαστε εκεί, καθισμένοι στον ίδιο καναπέ, αλλά την ουσιαστική απουσία μας. Μάχεται ενάντια στην ενεργειακή μας φυγή. Εκείνη, με την αρχέγονη, αλάνθαστη διαίσθησή της, νιώθει πότε το πνεύμα μας ταξιδεύει χαμένο σε λογαριασμούς, άγχη και φόβους. Η αντίδρασή της δεν είναι πόλεμος. Είναι κάλεσμα. Είναι σαν να μας φωνάζει Γύρνα πίσω! Σε θέλω εδώ, παρόντα, στιβαρό. Μην χάνεσαι.

Δεν ζητάει να την πολεμήσουμε, ζητάει να μας αφυπνίσει.

Ο Ιερός Καθρέφτης της Ψυχής

Υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση που στοιχειώνει τις σύγχρονες σχέσεις. Βλέπουμε τη γυναίκα σαν έναν γρίφο που πρέπει να λυθεί με τη λογική. Στην πραγματικότητα, η σύντροφός μας είναι ένας αμείλικτος, υπέροχος ψυχολογικός καθρέφτης. Είναι το δώρο μας. Ό,τι μας ενοχλεί στην έντασή της, είναι συχνά ο αντίλαλος της δικής μας σκιάς. Η φωνή της είναι ο ήχος που κάνει το κενό που αφήσαμε εμείς. Αν μέσα μου κυριαρχεί ο φόβος, θα τον δω στα μάτια της ως δυσπιστία.

Αν κυριαρχεί η ανασφάλεια, θα τη δω ως έλεγχο.

Το λάθος μας είναι ότι παλεύουμε να διορθώσουμε την εικόνα στον καθρέφτη, δηλαδή εκείνη, αντί να θεραπεύσουμε το πρόσωπο που κοιτάζει, δηλαδή εμάς. Η γυναίκα δεν είναι το πρόβλημα. Η γυναίκα είναι η πυξίδα που μας δείχνει προς τα πού έχουμε χαθεί.

Η Τέχνη του να είσαι Βουνό απέναντι στον καιρό

Εδώ ακριβώς κρίνεται η ποιότητα της αγάπης και η ουσία του άνδρα. Η γυναικεία φύση —αυτή η μαγική, ρευστή, υδάτινη ενέργεια— είναι σαν τον καιρό. Αλλάζει, φουρτουνιάζει, ηρεμεί, είναι ζωντανή, είναι η ίδια η Φύση σε διαρκή κίνηση. Δεν μπορείς να θυμώσεις με την καταιγίδα, ούτε να διατάξεις τον άνεμο να σωπάσει. Η ανδρική φύση, για να υπάρξει ερωτική αρμονία, οφείλει να είναι το βουνό.

Αυτό στην ψυχολογία του βάθους ονομάζεται «Διατήρηση Χώρου» (Holding Space). Δεν σημαίνει να της λες ηρέμησε, είσαι υπερβολική. Σημαίνει να στέκεσαι απέναντι στον συναισθηματικό της άνεμο ακλόνητος, ριζωμένος στη γη, χωρίς να κλονίζεσαι, χωρίς να παίρνεις την έκρηξη προσωπικά και χωρίς να αντεπιτίθεσαι.

Χρειάστηκα πολλά χρόνια να καταλάβω ότι η γυναίκα δεν ψάχνει τον τέλειο άνδρα, τον ατσαλάκωτο…

Ψάχνει τον παρόντα άνδρα

Εκείνον που μπορεί να αντέξει το χάος των συναισθημάτων της χωρίς να φοβηθεί. Όταν εκφράζει φόβο ή ένταση, μας εμπιστεύεται την ευαλωτότητά της. Μας ανοίγει την ψυχή της. Αν εμείς αντέξουμε να σταθούμε εκεί, ήρεμοι βράχοι μέσα στο κύμα, τότε η ασφάλεια που θα νιώσει μετατρέπεται σε κάτι μαγικό: σε βαθύ σεβασμό, παράδοση και έρωτα.

Η Αληθινή Συνάντηση

Η σχέση δεν είναι εμπόριο, του στυλ σου δίνω ασφάλεια, λεφτά, μου τα ανταποδίδεις με ηρεμία. Είναι πεδίο καλλιέργειας. Η αγάπη είναι στάση ενεργητική. Η ευθύνη είναι δική μας. Να δούμε τη γυναίκα όχι σαν πηγή προβλήματος, αλλά σαν πηγή ανεξάντλητου βάθους και έμπνευσης. Να μάθουμε να διαβάζουμε όχι τα λόγια της, αλλά τη μουσική πίσω από αυτά. Όταν ένας άνδρας κατακτήσει αυτή τη γνώση, η σχέση παύει να είναι πεδίο μάχης. Γίνεται το καταφύγιο. Γίνεται η κοινή μας πατρίδα. Και η ανάληψη αυτής της ευθύνης, το να την καταλαβαίνεις, να την νιώθεις και να την αντέχεις πραγματικά, δεν είναι βάρος.

Είναι η δική σου ελευθερία.

Αθήνα, 2025