Γίνεσαι αυτό που σκέφτεσαι. Δεν υπάρχει μαγεία ούτε δικαιολογίες.

Η φράση “γίνεσαι αυτό που σκέφτεσαι” έχει καταντήσει σύνθημα σε αφίσα με φόντο ηλιοβασίλεμα και αυτό την έχει κάνει να ακούγεται σαν φτηνή συμβουλή. Αλλά το ότι την έχουν ξεφτιλίσει δεν σημαίνει ότι είναι και ψέμα.

Ο εγκέφαλος συνομιλεί με σένα ανάλογα με το τι του δίνεις. Αυτό δεν είναι θεωρία, είναι ο τρόπος που δουλεύει. Και το μυαλό δεν επιλέγει. Δεν ξέρει αν αυτό που σκέφτεσαι σε βοηθάει ή σε βλάπτει. Απλώς ενισχύει ό,τι επαναλαμβάνεις! Ενδεχομένως να σκέφτεσαι συνέχεια ότι δεν αξίζεις, ότι όλα θα πάνε στραβά και όλα αυτά γίνονται δυναμώνουν μέσα σου. Σκέφτεσαι πράγματα που σε βοηθάνε, και εκείνα γίνονται πιο δυνατά. Δεν σε ρωτάει τι προτιμάς απλώς δουλεύει έτσι. Το ερώτημα δεν είναι αν θα το παραδεχτείς, είναι αν θα το χρησιμοποιήσεις εσύ ή θα σε χρησιμοποιήσει αυτό.

Και εδώ μπαίνουν τα συναισθήματα. Ο φόβος, ο θυμός, το άγχος. Αυτά είναι σήματα. Κάτι λένε.

Ο φόβος μπορεί να σου δείχνει τι είναι αυτό που πραγματικά σε ενδιαφέρει.

Ο θυμός μπορεί να σου δείχνει ότι κάποιος καταπάτησε τα όριά σου.

Το άγχος μπορεί να σου λέει ότι κάτι χρειάζεται προσοχή.

Μέχρι εδώ καλά. Αλλά τα σήματα δεν είναι πάντα σωστά.
Ο εγκέφαλος θυμάται καλύτερα τις αποτυχίες παρά τις επιτυχίες, γιατί παλιά, όταν ζούσαμε στη φύση και το να θυμάσαι τι σε σκότωσε ήταν πιο σημαντικό από το να θυμάσαι τι πήγε καλά.
Γι’ αυτό και τώρα, όταν δεν είσαι σίγουρος για κάτι, ο εγκέφαλος το βλέπει ως απειλή. Κάποιος δεν σου απάντησε στο μήνυμα και εσύ σκέφτεσαι ότι σε αγνοεί ή σε απορρίπτει, ενώ μάλλον απλώς είχε δουλειά. Αν ο φόβος ήταν πάντα σωστός, δεν θα χρειαζόσουν μυαλό. Θα αρκούσε το ένστικτο. Έλα όμως που δεν αρκεί.

Τα συναισθήματα τα ακούς.
Αλλά δεν τα υπακούς τυφλά.
Είναι πληροφορίες, όχι εντολές.
Το ισχύει ίδιο με το κίνητρο. Υπάρχει μια άποψη που κυκλοφοράει τελευταία και λέει «μην περιμένεις να το θέλεις, απλώς κάντο». Ακούγεται σωστό; Αλλά αν ήταν τόσο απλό, γιατί τόσος κόσμος αρχίζει δίαιτα τον Ιανουάριο και την παρατάει τον Φεβρουάριο; Γιατί αγοράζουν συνδρομή στο γυμναστήριο και δεν πατάνε ποτέ;

Η αλήθεια είναι μάλλον πιο μπερδεμένη.

Πρώτα αποφασίζεις να κάνεις κάτι, μετά το κάνεις. Για να αποφασίσεις, χρειάζεσαι κίνητρο. Πρέπει να το θέλεις.
Για να το κάνεις, χρειάζεσαι σύστημα, ρουτίνα, κάτι που σε αναγκάζει ακόμα και όταν δεν έχεις όρεξη.

Οι συνήθειες, όταν γίνουν συνήθειες, συνεχίζουν μόνες τους. Δεν σε ρωτάνε αν έχεις διάθεση. Αυτή είναι η δύναμή τους.
Αλλά για να γίνουν οι συνήθειες χρειάζονται καιρό. Και σε αυτό το διάστημα, το κίνητρο είναι αυτό που σε κρατάει. Το κίνητρο είναι το σπίρτο. Η συνήθεια είναι η φωτιά.

Κυκλοφοράει η ιδέα ότι πρέπει να σκέφτεσαι «θετικά». Χμμ.

Λέει ότι αν σκέφτεσαι «θετικά» όλα θα πάνε καλά. Κάτι απ’ αυτό ψιλοϊσχύει αλλά βοηθάει κυρίως όσους δεν έχουν σοβαρά προβλήματα. Σε κάποιον που πραγματικά πνίγεται το «σκέψου θετικά» δεν δίνει καθόλου οξυγόνο. Αντίθετα του λέει να παριστάνει ότι δεν πνίγεται.

Τα προβλήματα δεν εξαφανίζονται επειδή τα αγνοείς.
Απλώς δεν τα βλέπεις ενώ συνεχίζουν να υπάρχουν. Το σωστό δεν είναι να τα βλέπεις όλα μαύρα, ούτε να λες ότι όλα είναι τέλεια. Είναι να βλέπεις τι πραγματικά συμβαίνει.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει με τον έλεγχο.

Πιστεύομε ότι μπορούμε να ελέγξουμε περισσότερα απ’ όσα μπορούμε. Πιστεύουμε ότι αν κάνουμε όλα σωστά θα ανταμειφθούμε. Ναι, ε;

Ο κόσμος δεν είναι δίκαιος.
Και δεν τον νοιάζει τι περιμένεις.
Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει νόημα να προσπαθείς.
Όσοι πιστεύουν ότι αυτό που κάνουν μετράει, τα πάνε καλύτερα. Το θέμα είναι να ξεχωρίζεις. Αυτά που μπορείς να αλλάξεις, τα αλλάζεις. Αυτά που δεν μπορείς, τα δέχεσαι. Αλλιώς καταλήγεις να τσακώνεσαι με τον εαυτό σου. Και θα χάσεις.

Και μετά υπάρχει το παρελθόν.

Το «άσ’ το πίσω σου» λέγεται εύκολα. Το πρόβλημα δεν είναι ότι θυμάσαι. Το πρόβλημα είναι ότι αναμασάς τις ίδιες σκέψεις ξανά και ξανά χωρίς να βγαίνει τίποτα. «Γιατί έγινε…», «τι θα γινόταν αν…» και φτου και από την αρχή.

Δεν βοηθάει. Η σκέψη που βοηθάει βγάζει κάτι. Ένα συμπέρασμα, μια απόφαση, κάτι που έμαθες. Το παρελθόν δεν το ξεχνάς.

Αλλά τουλάχιστον σταμάτα να ζεις μέσα του.

Λένε ακόμα ότι αυτό που σε τσαντίζει δείχνει κάτι άλυτο μέσα σου. Μερικές φορές ισχύει. Αλλά μερικές φορές τσαντίζεσαι απλώς και μόνο για κάτι που δεν έγινε όπως έπρεπε να γίνει. Αν σε προσβάλουν και θυμώσεις, δεν σημαίνει ότι έχεις πρόβλημα.

Σημαίνει ότι κατάλαβες την προσβολή. Η σκέψη «αν νευρίασα φταίω εγώ» μπορεί να σε κάνει να ανέχεσαι πράγματα που δεν πρέπει να ανέχεσαι. Η σωστή ερώτηση είναι: «ταιριάζει η αντίδρασή μου με αυτό που έγινε;». Αν ναι, κράτησέ την. Αν όχι, κοίταξέ την.

Τίποτα από αυτά δεν είναι μαγικό. Αυτό που σκέφτεσαι συνέχεια, αυτό γίνεσαι. Τα συναισθήματα σου λένε κάτι, αλλά δεν είσαι υποχρεωμένος να τα υπακούς. Η όρεξη σε ξεκινάει, η συνήθεια σε κρατάει. Δεν ελέγχεις τα πάντα, αλλά αυτά που ελέγχεις μετράνε.

Το παρελθόν είναι για να μαθαίνεις, όχι για να μένεις.

Και η αλήθεια, ακόμα κι όταν δεν σου αρέσει, είναι πιο χρήσιμη από τα ψέματα που σε κάνουν να νιώθεις καλύτερα.