Θες ελευθερία, ε; Καλά θα πάει κι αυτο.

Η ηρεμία στα 18 είναι για τους συνταξιούχους. Η δική σου φάση είναι ορμητική, χαοτική και απαιτητική. Νιώθεις ότι δεν χωράς στο καλούπι που σου έφτιαξαν και καλά κάνεις. Μην ψάχνεις όνομα για αυτό που σου συμβαίνει. Χρειάζεσαι μόνο μια απόφαση: Να πετάξεις την ξένη πυξίδα και να βρεις τον Βορρά σου.

Ας τελειώνουμε με το παραμύθι της «υπακοής». Η πραγματική ζωή ξεκινάει τη στιγμή που σταματάς να ακούς ανθρώπους που δεν έχουν “Skin in the Game” στη δική σου ύπαρξη. Αν δεν πρόκειται να πληρώσουν τα σπασμένα της αποτυχίας σου, δεν δικαιούνται να κρατούν το τιμόνι της ζωής σου. Είναι απλό: Όποιος δεν μπαίνει στη φωτιά μαζί σου, η γνώμη του είναι απλώς θόρυβος.

Σταμάτα να μασάς την καραμέλα του «για το καλό σου». Τις περισσότερες φορές, όταν σου λένε να μην ρισκάρεις, δεν μιλούν για τη δική σου ασφάλεια. Μιλούν για τον δικό τους φόβο. Σου κάνουν projection τις ανασφάλειές τους. Θέλουν να αποφασίζουν για σένα, για να νιώθουν αυτοί ότι έχουν τον έλεγχο. Το ρίσκο σου τους τρομάζει, γιατί τους θυμίζει πόσο λίγο τόλμησαν οι ίδιοι όταν ήταν στη θέση σου. Η ελευθερία σου αρχίζει εκεί που τελειώνει ο φόβος τους.

Η αυτονομία δεν είναι δώρο. Δεν χαρίζεται. Κατακτιέται. Και το νόμισμα για να την αγοράσεις είναι η Ευθύνη. Ελευθερία χωρίς ευθύνη είναι παιδική χαρά. Ελευθερία με ευθύνη είναι δύναμη. Δεν χρειάζεται να είσαι άψογος ή αλάνθαστος. Χρειάζεται να είσαι έτοιμος να πεις «δική μου η επιλογή, δικό μου και το κόστος». Αυτό είναι που σε ξεχωρίζει από τα «παιδάκια» που το παίζουν επαναστάτες με τα λεφτά των γονιών τους.

Το σύστημα σε προτιμάει προβλέψιμο. Να καταναλώνεις αντί να σκέφτεσαι. Να πατάς like αντί να κρίνεις. Αν θες να είσαι πραγματικά επικίνδυνος (με την καλή έννοια), μάθε να σκέφτεσαι καθαρά. Ρώτα «γιατί;» εκεί που οι άλλοι λένε «μάλιστα». Εξέτασε κάθε «αλήθεια» που σου σερβίρουν. Η δύναμη δεν είναι στις φωνές και στα stories. Βρίσκεται στα Όρια. Στο να λες κοφτά και ήρεμα: «Αυτό το αναλαμβάνω εγώ. Αυτό όχι, δεν με αφορά». Όταν βάζεις εσύ το πλαίσιο, οι άλλοι αναγκάζονται να προσαρμοστούν πάνω σου.

Μην περιμένεις χειροκρότημα. Ζήσε χωρίς να ζητάς έγκριση. Διάλεξε χωρίς να φοβάσαι τα στραβοπατήματα. Χτίσε τον εαυτό σου όπως τον γουστάρεις εσύ, όχι όπως σε φαντάστηκε η οικογένεια ή η κοινωνία. Δεν γεννήθηκες για να είσαι μέτριος και προβλέψιμος. Πάρ’ το απόφαση. Τώρα.

Αθήνα, 2025