Πώς να μη βουλιάζεις στο παράπονο

Ήρθε η στιγμή που νιώθουμε κουρασμένοι. Μικροί μεγάλοι, δεν έχει σημασία. Άλλος από τη δουλειά. Άλλος από τα οικονομικά. Άλλος από το σχολείο. Άλλος από τα παιδιά του. Άλλος από την υγεία του. Άλλος από ανθρώπους που τον πλήγωσαν.

Και να που ήρθε η εύκολη ώρα να πέσεις στο παράπονο. Να νιώθεις ότι τίποτα δεν αλλάζει και ότι όλα είναι δύσκολα. Το παράπονο δεν είναι ντροπή. Είναι ανθρώπινη αντίδραση. Αλλά όταν μείνουμε εκεί για πολύ, αρχίζει να γίνεται τρόπος ζωής. Και αυτό είναι που μας βαραίνει περισσότερο από όλα. Και δεν δίνει λύσεις.

Για να μη χαθούμε μέσα στο παράπονο, πρέπει να ξεχωρίσουμε δύο πράγματα που οι περισσότεροι τα μπερδεύουμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Από τη μία είναι αυτό που συμβαίνει πραγματικά. Τα γεγονότα. Και από την άλλη είναι η άποψή μας για τα γεγονότα. Οι σκέψεις που κάνουμε. Τα συμπεράσματα που βγάζουμε. Αυτά τα δύο δεν είναι το ίδιο. Είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Και όταν τα ενώνουμε σε ένα, τότε η ζωή αρχίζει να μοιάζει πολύ σκληρή από όσο πραγματικά είναι.

Παραδείγματα:

• Ο μισθός είναι χαμηλός. Δεν θα σηκώσω ποτέ κεφάλι.
• Κάποιος μου μίλησε άσχημα. Κανείς δεν με σέβεται.
• Πονάω. Έτσι θα μείνω για πάντα.

Εδώ είναι η διαφορά και το γεγονός είναι ένα. Η σκέψη το κάνει δέκα φορές μεγαλύτερο. Και εκεί αρχίζει η θολούρα.

Όμως υπάρχει και κάτι άλλο που δεν το προσέχουμε. Όσο περισσότερο μιλάμε για ένα πρόβλημα και όσο λιγότερο κάνουμε έστω και κάτι μικρό για να το αλλάξουμε, τόσο πιο πολύ μεγαλώνει το παράπονο και μικραίνει η ελπίδα. Ο νους μας έχει έναν τρόπο να μεγεθύνει αυτό που του δίνουμε περισσότερο χρόνο. Αν του δίνουμε μισή ώρα παράπονο και δύο λεπτά προσπάθεια, τότε φυσικά και θα μας πει ότι «τίποτα δεν αλλάζει». Όχι επειδή δεν υπάρχει λύση. Αλλά επειδή η μικρή προσπάθεια δεν προλαβαίνει να γίνει λύση.

Αν σκεφτείς το παράδειγμα της δουλειάς θα το καταλάβεις αμέσως. Κάθε μέρα μιλάω μισή ώρα για το πόσο άσχημα είναι τα πράγματα και κάνω μόνο δύο λεπτά να ψάξω μια αγγελία. Τι θα κυριαρχήσει μέσα μου. Η μισή ώρα λόγια. Όχι τα δύο λεπτά πράξη. Και έτσι ο εγκέφαλος μου βγάζει ένα λάθος συμπέρασμα. Ότι δεν υπάρχει διέξοδος. Στην πραγματικότητα υπάρχει διέξοδος. Το πρόβλημα είναι ότι δεν κινούμαι αρκετά για να τη δω.

Είναι σαν να βρίσκεσαι σε ένα δωμάτιο με τρία παράθυρα. Αν κοιτάς μόνο έναν τοίχο, θα πεις ότι είναι σκοτεινά. Το σκοτάδι όμως δεν είναι στην πραγματικότητα. Είναι εκεί που κοιτάς εσύ. Αν αλλάξεις γωνία, αν πας λίγο δεξιά ή λίγο αριστερά, θα δεις το φως που υπήρχε ήδη. Αυτό σημαίνει ότι ο κόσμος δεν είναι τόσο κλειστός όσο νομίζουμε. Απλώς δεν κινούμαστε αρκετά για να δούμε πού ανοίγει.

Και δεν χρειάζεται να κάνεις πολλά για να το αλλάξεις αυτό. Δεν χρειάζεται μεγάλα βήματα. Κάθε φορά που έχεις πρόβλημα, γράψε τρεις κινήσεις. Πρώτα απ’ όλα γράψε μία μικρή κίνηση που μπορείς να κάνεις σήμερα. Μετά, μία λίγο μεγαλύτερη για μέσα στην εβδομάδα. Τέλος, γράψε μία πολύ μεγάλη κίνηση για αργότερα. Δεν θα λυθούν όλα ταυτόχρονα. Μην τρελαίνεσαι Αυτό δεν ο στόχος. Είναι παλαβομάρα. Ο στόχος είναι να κάνεις εκείνη τη πρώτη μικρή κίνηση σήμερα που να σπάσει η ακινησία.

Και για να κρατήσεις τα πράγματα καθαρά μέσα σου, κάθε βράδυ γράψε σε ένα σχολικό τετράδιο τρεις πολύ απλές προτάσεις. 1) Τι σε πείραξε. 2) Τι δεν περνούσε από το χέρι σου. 3) Τι μικρό μπορούσες να κάνεις και δεν έκανες.

Αυτές οι τρεις μικρές σκέψεις σε βοηθούν να ξεχωρίζεις το γεγονός από το συμπέρασμα. Σε βοηθούν να βλέπεις τι είναι πραγματικό και τι πραγματικά σε φοβίζειο. Και όταν ξεχωρίσεις αυτά τα τρία, η ζωή γίνεται πιο καθαρή. Πικο εύκολη να την κουμαντάρεις.

Αυτό είναι το σημείο που αλλάζει τα πάντα. Η ζωή ποτέ δεν απαίτησε μεγάλα άλματα. Μόνο μικρά βήματα που μπορούν να γίνονται κάθε μέρα. Και αυτά τα μικρά βήματα ανοίγουν πόρτες που πριν δεν έβλεπες. Δεν αλλάζει ο κόσμος απ’ τη μια μέρα στην άλλη. Αλλάζει μόνο από το σημείο που στέκεσαι εσύ. Αλλάζει το τι πιστεύεις ως το ότι μπορείς να κάνεις.

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι πρέπει να αλλάξουν τα πάντα για να αλλάξει η ζωή τους. Μπα, δεν χρειάζεται. Αυτό που χρειάζεται να αλλάξεις το ισοζύγιο. Λίγο λιγότερο παράπονο. Λίγο περισσότερη πράξη. Λίγο περισσότερο βλέμμα. Λίγο λιγότερη ακινησία. Και τότε θα δεις κάτι που δεν το περιμένεις. Η ζωή ανοίγει σιγά σιγά. Όπως ανοίγει μια πόρτα όταν τη σπρώχνεις λίγο λίγο.

Και η πιο σημαντική φράση είναι ότι ο κόσμος δεν είναι τόσο κλειστός. Απλώς δεν κινούμαστε αρκετά για να δούμε προς τα πού ανοίγει. Αυτή η φράση θα σε σώζει από το να ζεις μέσα στο σκοτάδι του τοίχου. Θα σου θυμίζει ότι υπάρχουν παράθυρα που απλά δεν παρατηρείς.

Και όταν αρχίσεις να κάνεις αυτό το μικρό κάτι κάθε μέρα, όχι τέλεια, όχι πολύ, αλλά λίγο λίγο, τότε η ζωή που φαινόταν βαριά και κλειστή, αρχίζει να απλώνεται. Και τότε νιώθεις ότι δεν είσαι έξω από τη ζωή σου. Είσαι μέσα σε αυτήν. Και αυτό είναι που δίνει δύναμη. Αυτό είναι που σε κρατά ζωντανό. Αυτό είναι που σου θυμίζει ότι ακόμα και αν δεν αλλάξεις τον κόσμο, μπορείς να αλλάξεις τη μέρα σου. Και αύριο μπορείς να αλλάξεις λίγο και την επόμενη. Και κάπως έτσι προχωρά η ζωή. Λίγο είναι;

Αθήνα, 2025