Φόροι και Ασφαλιστικό ίσον Λεηλασία

Στη σύγχρονη Ελλάδα η φορολογία δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση πράξη κοινωνικής συμμετοχής, αλλά ορίζεται ως η νόμιμη αρπαγή της παραγόμενης αξίας σου. Το κράτος λειτουργεί με τη λογική ενός αόρατου ληστή που κάθεται πρώτος στο τραπέζι, έχοντας την απαίτηση να αποσπάσει το καλύτερο κομμάτι προτού καν δοκιμάσεις το φαγητό σου. Ο πατέρας βιώνει αυτή την πραγματικότητα κάθε μήνα στην εκκαθάριση της σύνταξης και στις εισφορές που στραγγαλίζουν κάθε επαγγελματική του δραστηριότητα. Την ίδια στιγμή, ο νέος εισερχόμενος στην αγορά εργασίας πλανάται, θεωρώντας πως οι κρατήσεις είναι απλώς μια ενοχλητική ειδοποίηση στο κινητό που αφορά κάποιους άλλους. Η αλήθεια παραμένει ωμή, δεδομένου ότι η νέα γενιά αποτελεί τον επόμενο αιμοδότη ενός συστήματος που καταναλώνει πόρους χωρίς να είναι σε θέση να παράγει μέλλον.

Το παραμύθι του δωρεάν

Η λέξη δωρεάν οφείλει να διαγραφεί οριστικά από το λεξιλόγιό σου, καθώς στην οικονομία υφίσταται μόνο το προπληρωμένο. Η παιδεία, η υγεία και τα επιδόματα-ψίχουλα που μοιράζει η εκάστοτε εξουσία έχουν πληρωθεί με το δικό σου αίμα.

Πρέπει να γίνει κατανοητό πως το κράτος δεν παράγει ούτε ένα ευρώ, αλλά λειτουργεί ως ένας μεσάζοντας που μεταφέρει χρήματα από τη μία τσέπη στην άλλη, παρακρατώντας μια παχυλή προμήθεια για τη συντήρηση του μηχανισμού του. Κάθε pass και κάθε κουπόνι συνιστά την απόλυτη κοροϊδία, αφού στην πραγματικότητα σου επιστρέφουν μόλις 20 ευρώ από τα 100 που αφαίρεσαν από το προϊόν του μόχθου σου με πλάγιο και συστηματικό τρόπο.

Ο κρυφός δολοφόνος του ΦΠΑ

Αν οι άμεσοι φόροι λειτουργούν ως γροθιά στο πρόσωπο, οι έμμεσοι δρουν ως δηλητήριο στο αίμα. Ο ΦΠΑ στα τρόφιμα παραμένει ο πιο ανήθικος φόρος που υπάρχει, όντας τυφλός και βίαιος απέναντι σε κάθε πολίτη. Ο έχων και ο μεροκαματιάρης πληρώνουν το ίδιο ακριβώς καπέλο για το ψωμί και το γάλα, με τη διαφορά ότι για τον πρώτο πρόκειται για ψίχουλα, ενώ για τον δεύτερο αποτελεί το μισό του εισόδημα.
Το κράτος το 2026 κερδοσκοπεί απροκάλυπτα πάνω στην ακρίβεια, με άμεσο αποτέλεσμα όσο ανεβαίνουν οι τιμές, τόσο να φουσκώνουν τα δημόσια ταμεία χωρίς κανέναν απολύτως κόπο. Με αυτόν τον τρόπο, ο νέος εργαζόμενος καταλήγει να πληρώνει έναν άτυπο φόρο πολυτελείας απλώς και μόνο για να εξασφαλίσει την τροφή του.

Η τιμωρία της εργασίας και η απάτη του Ασφαλιστικού

Η εργασία στην Ελλάδα αντιμετωπίζεται σχεδόν ως ποινικό αδίκημα, καθώς οι άμεσοι φόροι και οι ασφαλιστικές εισφορές τιμωρούν παραδειγματικά όποιον τολμά να παράγει. Για τον μεγαλύτερο που συνεχίζει να δουλεύει, ο φόρος εισοδήματος και οι κρατήσεις υπέρ ενός συστήματος που ήδη του χρωστάει, μετατρέπουν τη διπλοβάρδια σε μια μορφή εθελοντισμού υπέρ της γραφειοκρατίας.

Το ασφαλιστικό έχει πλέον μετατραπεί σε μια νόμιμη πυραμίδα, όπου οι σημερινοί εργαζόμενοι πληρώνουν για τους σημερινούς συνταξιούχους σε μια χώρα που γερνάει αβοήθητη. Για τον νέο που κάνει τα πρώτα του βήματα στην αγορά, οι εισφορές δεν συνιστούν αποταμίευση, αλλά ένα επιπλέον χαράτσι που σκοπό έχει να καλύψει τις μαύρες τρύπες του παρελθόντος. Αυτό είναι το τίμημα της ενηλικίωσης σε ένα κράτος που επιλέγει να επιβιώνει εις βάρος της παραγωγής.

Το κυνήγι του σταθερού στόχου

Το σύστημα επιλέγει να κυνηγάει συστηματικά όποιον δεν έχει τη δυνατότητα να κρυφτεί. Ο μισθωτός και ο συνταξιούχος αποτελούν τους ιδανικούς αιμοδότες, αφού στερούνται offshore εταιρειών και στρατιών από λογιστές. Παραμένουν σταθεροί στόχοι, την ώρα που ο μεγάλος παίκτης βρίσκει τον τρόπο να γλιστράει.

Έτσι, ο πατέρας και ο νέος εργαζόμενος καταλήγουν να πληρώνουν πάντα το μάρμαρο. Η εξουσία βολεύεται να εισπράττει από τους φανερούς πόρους, αποφεύγοντας τη σύγκρουση με τα συμφέροντα που παράγουν μη φανερή αξία.

Η σημερινή παγίδα

Η Ελλάδα παραμένει φυλακισμένη στη λογική των πρωτογενών πλεονασμάτων, κάτι που συνεπάγεται πως ο πολίτης οφείλει να ματώνει κάθε χρόνο για να ξεχρεώνονται σφάλματα του παρελθόντος. Φορολογούμε την κατανάλωση και την εργασία ως εύκολη λύση, επειδή αποτύχαμε να φορολογήσουμε τα πραγματικά κέρδη. Αν η χώρα δεν βρει τρόπο να ενισχύσει την παραγωγή της, ο νεοεισερχόμενος στην αγορά εργασίας θα αναλώνεται στο να συντηρεί ένα οικοδόμημα που δεν του προσφέρει καμία απολύτως προοπτική.

Απαίτηση και όχι απλή πληρωμή

Η πραγματική φορολογική συνείδηση επιβάλλει να ζητάς λογαριασμό για τα χρήματά σου. Όταν το σύστημα υπεξαιρεί τον μισό σου κόπο, έχεις την ηθική υποχρέωση να ελέγχεις πού κατευθύνονται αυτοί οι πόροι. Αναρωτήσου αν επενδύονται σε υποδομές και ασφάλεια ή αν εξαφανίζονται στις μαύρες τρύπες του προϋπολογισμού. Όσο ο πολίτης επιλέγει να σκύβει το κεφάλι, η εξουσία θα συνεχίσει να τον αντιμετωπίζει αποκλειστικά ως πορτοφόλι.

Η συμφωνία ανάμεσα στις γενιές είναι μία και αδιαπραγμάτευτη.

Ο νέος και ο πατέρας πνίγονται μέσα στο ίδιο δυσλειτουργικό σύστημα, το οποίο τους θέλει διαιρεμένους προκειμένου να τους λεηλατεί ανενόχλητα. Η γνώση του τρόπου με τον οποίο υπεξαιρείται ο κόπος σου αποτελεί τη μόνη σου άμυνα. Μην δέχεσαι να πληρώνεις το μάρμαρο χωρίς να κοιτάς τον πραγματικό ένοχο απευθείας στα μάτια.